Het orgasme van Jean-Paul Praet

Op 19 juni ging normaal de 41ste Nacht van Vlaanderen plaats vinden. Na het fenomenale succes van 2019 waarbij de Nacht massaal veel deelnemers en toeschouwers op de been bracht, is de noodgedwongen annulering uiteraard een fikse kater. Torhoutvandaag gaat de komende dagen even terugblikken op de Nacht van vroeger en van vorig jaar. Wie weet kan je ook iets winnen…
Starten doen we met een column van veelvuldig winnaar en de vleesgeworden Nacht van Vlaanderen zelf, Jean-Paul Praet (64).

Jean-Paul Praet:

“Ze speelde eerst een paar jaar hard to get. Onze eerste keer was direct een schot in de roos. Geen onhandig gedoe, maar een super orgasme, zoals tot op vandaag niemand er één meer gehad heeft. Het jaar daarna ging ze vreemd met een Spanjaard, maar dat vergeef ik haar, want dat kwam door mijn eigen impotentie. Daarna kregen we terug 7 jaar lang een relatie. Elke dag, elk uur, elke minuut, elke seconde dacht ik aan haar. Zo goed als de eerste keer, werd het nooit meer, maar toch telkens heel mooi en intens. Na verloop van tijd gingen we elk onze eigen weg. Maar ik heb nooit nog iemand anders gehad. Het was te mooi wat wij hadden. Daar kon niemand of niets tegenop. Ik ben haar nooit vergeten. Old love never dies. Oude liefde roest niet. Telkens ik haar zie, krijg ik nog altijd de kriebels in de buik.”

“Vandaag wil ik niet langer verstoppertje spelen. Ik kom nu uit de kast. Ik ben een stad-o-fiel en de liefde van mijn leven was en is Torhout.”

(Foto’s: Jean-Paul Praet)

One thought on “Het orgasme van Jean-Paul Praet”

  1. Wat uitleg bij deze column die ook op mijn Facebook-pagina staat.

    1984 en 1985 : opgave (=hard to get= moeilijk te versieren)
    1986 WR (super orgasme) 6u03′ nog niet verbeterd (niemand heeft zo een orgasme gehad)
    1987 opgave door spierscheur (impotentie); winst voor de Spanjaard Domingo Catalan (met wie Torhout vreemdging)
    1988-1994: 7 opeenvolgende overwinningen.

    Dat ik de kriebels in de buik krijg wanneer ik nog eens in Torhout kom is echt waar. En dat ik er tijdens mijn 100 km-carrière constant aan dacht al evenzeer.

    Zo is de column niet alleen voor de insiders begrijpbaar.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *