Ondernemers
“Ik weet het niet meer”, zei hij
Ik wist niet of hij het over zijn kaart of over zijn bedrijf had. We zaten te manillen in ons stamcafé en hij mocht delen.
“Zonder troef”, zei hij. “Dat is een beetje zoals ik mezelf ook voel. Vroeger had ik altijd een pak troeven in handen maar ze zijn weg.”
Ik knikte, wist wat hij bedoelde.
De anderen ook omdat ze akkoord waren met een rondje zonder troef en niemand ging tegen.
“Alle kleine zelfstandigen moeten eruit’, zuchtte hij.
Jean-Pierre rolde met zijn ogen omdat hij de vertelling van Georges al honderd keer had gehoord maar misschien was het ook wel waar.
“Vroeger betekende je iets als ondernemer, wat je ook deed. Je kon wat geld verdienen, eventueel zelfs wat mensen een job bezorgen en je had een zeker aanzien. Nu mag je al blij zijn als je overleeft.
Boekhoudkundige regels, ecologische normen, verplicht elektronisch factureren, moordende concurrentie vanuit de hele wereld en nu komt daar ook nog artificiële intelligentie bij. Ik ben blij dat ik bijna met pensioen ben. Ik red het nog wel. Maar wat gaan onze kleinkinderen moeten doen? “
“Mijn kleinzoon is programmeur”, zei Guido. “Hij werkt bij een bedrijf dat groeit als kool.”
“We gaan toch niet alles digitaliseren”, antwoordde Georges terwijl hij een tien op de tafel gooide.
De anderen zuchtten eens.
“In Vietnam en India zitten de kelders vol met ingenieurs en programmeurs gekleed in T-shirts gemaakt in Nepal en Bangladesh en ze werken voor een hongerloon voor buitenlandse bedrijven”, wierp Georges in het midden.
En hij ging verder: “Schaf vakantiejobs, studentenjobs, flexies en sociale economie af en onze bedrijven kunnen helemaal niet meer concurreren. Het vet is hier allang van de soep. Iedereen vecht om te overleven.”
Ondertussen legde hij nog een tien op tafel.
“Weet je nog dat we tijdens de coronacrisis vaststelden dat er in België nergens meer mondmaskers werden gemaakt? De rest volgt”, betoogde Georges.
Ondertussen moest hij als vierde man zijn kaart leggen. Prompt legde hij opnieuw een 10.
“Zie je”, zei Jean-Pierre, “Dat is nu typisch voor zelfstandigen en ondernemers: altijd maar klagen en zeggen hoe moeilijk het is. Het is als in dit kaartspel hier. Je had niets in handen maar je pakte al bijna alle slagen…Je hebt dus toch nog troeven in handen.”
“Het was zonder troef, hé”, zei Georges, “maar je hebt gelijk: misschien heb ik toch nog wel wat troeven in handen…”en hij lachte.
“We zien wel’, zei hij en hij gooide zijn laatste 10 op tafel.