De Moeder
De Moeder is,
en deze zin klinkt bijna te gewoon,
een evidente vorm van heel
opmerkelijk te zijn.
En in dit laatste woord woont
De Moeder, blijft ze als het ware leven.
Haar schoot is toonbeeld van
een zindelijke eeuwigheid.
Wij kennen haar en komen dit
nochtans alleen te weten, als wij
in tijd en ruimte groot geworden zijn.
Dus ja, De Moeder is gewoon maar
uitgelezen in haar gouden soort van
menselijk en heel tevreden wezen.
ANNA CREVITS
uit: De Lijn is Wijs, 2013